Oparzenia skóry

Ja5J72CT14JS2v3Q3tf6R74qdHRP2D.jpg
Dodano: 08:24 11 września 2008
Aktualizowano: 13:23 27 czerwca 2012
Źródło: „Medycyna w plecaku” Artur Dziak, Bogdan Odyński "Rodzinna encyklopedia medycyny"

Oparzenia skóry choć niezamierzone w codziennym życiu zdarzają się bardzo często. Artykuł mówi o tym, jak postępować w wypadku oparzeń i jak udzielać pierwszej pomocy.

O oparzeniach mówimy wtedy, gdy nasza skóra zetknie się z bardzo gorącą substancją na przykład z wrzątkiem. Bardzo ciężkie oparzenia mogą prowadzić nawet do śmierci, te lżejsze zwykle okaleczają ciało i pozostawiają szpecące blizny. Zależnie od tego jak wysoka była temperatura i jak długi był czas jej działania na skórę uszkodzenie tkanek może być niewielkie objawiające się rumieniem i obrzękiem ale może także dojść do zmian trwałych i nieodwracalnych w postaci martwicy.

Oparzenia najczęściej mają miejsca w gospodarstwach domowych. Należy pamiętać, że nawet lekkich oparzeń nie wolno bagatelizować, gdyż mogą one prowadzić do zakażenia rany.

Główne zagrożenie jakie niesie ze sobą rozległe poparzenie to przerwanie ciągłości skóry a tym samym odsłonięcie głębiej położonych tkanek, które będą narażone na kontakt z drobnoustrojami. Oparzenia ropiejące po zagojeniu pozostawiają blizny.

Szanse powodzenia w leczeniu oparzeń ściśle zależą od wieku chorego. Najtrudniej leczy się oparzenia u osób w podeszłym wieku oraz u małych dzieci. Dla powodzenia leczenia duże znaczenie ma także to, które partie uległy poparzeniu. Najgorzej jest jeśli są to okolice narządów płciowych, stawy, dłonie, stopy i twarz.

Rozległość oparzeń można szacować według „reguły 9” która oznacza, że 9% uszkodzenia powierzchni ciała poprzez oparzenie wymaga leczenia w szpitalu.

Stopnie oparzeń:

Oparzenia I stopnia to oparzenie lekkie i powierzchowne, na przykład na skutek nadmiernego opalania. Objawami takiego oparzenia zwykle są nieduże obrzęki i rumienie, które same ustępują po kilku dniach.

Oparzenia II stopnia dzielimy na powierzchowne i głębokie. Oparzenia II stopnia powierzchowne charakteryzują się uszkodzonym naskórkiem, na którym pojawiają się pęcherze. Oparzenie takie wymaga dwutygodniowego okresu leczenia i nie pozostawia po sobie śladów. Oparzenia II stopnia głębokie pozostawiają po sobie blizny a nawet mogą trwale ograniczyć sprawność ruchową.

Oparzenia III stopnia Blizny są tak zaawansowane, że wymagają przeszczepów skóry.

Przy tych oparzeniach rany są zwęglone i woskowate. Oparzona powierzchnia skóry jest niebolesna i niewrażliwa na dotyk. Spalone tkanki mają barwę białą lub brunatno-czerwoną.

Pamiętajmy, że samodzielnie można leczyć jedynie niewielkie oparzenia na przykład: oparzenie żelazkiem, papierosem, poparzenia słoneczne. Organizm ludzki w ramach mechanizmów obronnych w przypadku oparzenia tworzy pęcherze, które chronią uszkodzone tkanki. Pamiętajmy, że nie należy przekłuwać tych pęcherzy, gdyż niesie to ryzyko zakażenia. Jeśli pęcherz nie wygoił się samoistnie przez okres dziesięciu dni, należy pójść do lekarza.

Jak postępować w wypadku oparzeń?

Najlepszym sposobem udzielenia pierwszej pomocy jest użycie zimnej wody i schłodzenie skóry, na przykład w wypadku poparzenia ręki należy ją włożyć pod strumień zimnej wody, co zmniejsza ból oraz uniemożliwia dalszy postęp uszkodzeń skóry. W trakcie schładzania oparzonego należy usunąć pierścionki, zegarki, kolczyki, krawat ponieważ obrzęk pojawia się bardzo szybko. Osobie poszkodowanej można podać coś do picia tylko wtedy gdy oparzenie jest mniejsze niż 9% powierzchni ciała. Gdy zakończymy schładzanie zimną wodą rany należy osłonić jałowym opatrunkiem. W leczeniu oparzeń wspomagająco można stosować witaminę E, która przyspiesza procesy gojenia. Przy oparzeniach twarzy nie stosuje się opatrunków. Pamiętajmy także o tym, czego przy udzielaniu pierwszej pomocy poparzonemu robić nie wolno, a mianowicie: odrywać odzieży, która przywarła do ciała, smarować oparzonych miejsc kremami, maściami, tłuszczem, jajkiem czy preparatami na bazie alkoholu. Nie należy także dotykać miejsc poparzonych. Pamiętajmy także o tym, że oparzenia głębokie bywają tylko nieznacznie bolesne, ze względu na zniszczenie zakończeń nerwowych. Jeśli oparzenie jest rozległe starajmy się dostarczyć chorego do szpitala jak najszybciej gdyż później może nastąpić u niego wstrząs oparzeniowy. Przy znacznych oparzeniach skóra traci zdolności regulacyjne dlatego osobę poparzoną należy przykryć kocem, najlepiej izolacyjnym.

Ciężkie oparzenia są bezwzględnym wskazaniem do hospitalizacji. W warunkach szpitalnych stosuje się leczenie, które polega na: podawaniu dożylnie płynów nawadniających, środków przeciwbólowych i antybiotyków, oczyszczeniu ran i na koniec założeniu opatrunku.

Jeśli znajdziemy się w sytuacji takiej, że trzeba będzie udzielić pomocy osobie, na której zapaliła się odzież należy jak najszybciej owinąć ją ciężką tkaniną typu: koc, dywan, ręcznik, zasłona a także turlać po ziemi.

Oparzenia to wypadki zdarzające się stosunkowo często. Warto zawczasu dowiedzieć się jak postępować w takich sytuacjach, jak zminimalizować cierpienie, kiedy bezwzględnie udać się do szpitala. Ogromnie ważna jest profilaktyka i zdrowy rozsądek, gdyż wiele oparzeń zdarza się przez nieuwagę i roztargnienie. Przykładajmy szczególną wagę do zabezpieczenia gospodarstwa domowego zwłaszcza jeśli przebywają w nim małe dzieci. Pamiętajmy też, by uczyć je podstawowych zasad bezpiecznego użytkowania sprzętów domowych.

Podziel się ze znajomymi

Loading