Jak walczyć z depresją?

VFi27V2E4c4H8J9jASjz10N9Vv4sjz.jpg
Dodano: 10:01 7 maja 2008
Aktualizowano: 12:52 9 lipca 2012
Źródło: Źródła: http://zdrowie.flink.pl/depresja.php http://www.csk.lodz.pl/depresja/objawy.htm http://www.depresja.net.pl/rodzajedepresji.php

Niestety wiele osób, które cierpią na depresję po prostu nie zdają sobie sprawy, że smutek i przygnębienie, które ich ogarnia na codzień jest chorobą, a co więcej chorobą uleczalną! Owa niewiedza wynika z faktu, że negatywne emocje towarzyszą również każdej zdrowej osobie. Dlatego rozpoznanie choroby jest kluczem do odzyskania zarówno wiary w siebie, jak i umiejętności czerpania radości z życia. Osoby cierpiące na to schorzenie nie powinny czuć się osamotnione. Według statystyk depresja dotyka prawie co piątą osobę! Co gorsza, ponad 50% z nich nie poddaje się leczeniu.

Objawy depresji:

-długotrwały, zły nastrój
-przy depresji, chory jest nie tylko smutny, ale także ma obniżone poczucie własnej wartości, brakuje mu energii do życia, ma trudności z odczuwaniem radości,
-myśli samobójcze
-problemy z koncentracją
-lęki
-zwiększony lub zmniejszony apetyt
-nadużywanie alkoholu
-agresywne, wręcz histeryczne zachowania
-uczucie kołatania w sercu
-trzęsące się, zimne ręce
-ból brzucha, głowy
-zamykanie się przed innymi ludźmi
-bezsenność

Nawet po rozpoznaniu choroby, należy pamiętać, że depresja depresji nie równa. Zwykle leczenie zależy od tej typu. Poniżej przedstawiam współcześnie wyróżniane rodzaje tego schorzenia:

Depresja endogenna

Jej powstanie nie jest poprzedzone żadnym wydarzeniem, które mogłoby spowodować szok (wypadek, utrata osoby bliskiej). Jej genezy należy raczej szukać w zaburzeniach działania mózgu. Może się to wiązać na przykład z niewłaściwym poziomem następujących substancji: amin biogenicznych, norepinefryny lub serotoniny. Objawami depresji endogennej jest utrata sił do wykonywania podstawowych czynności (mycie się, przygotowanie posiłków) i bardzo często skłonności samobójcze (w około połowie przypadków). Choroba ta jest uleczalna, jednak nigdy nie można wykluczyć nawrotów.

Dystymia

Ten rodzaj depresji zwykle trwa bardzo długo i mimo, że jest mniej poważny od depresji endogennej, to wyjątkowo trudno z nim żyć. Charakteryzuje się ciągłym przygnębieniem, trudnościami ze skoncentrowaniem się i brakiem sił. Dystymia powstaje zwykle na skutek wydarzeń w przeszłości (na przykład w dzieciństwie). Innym źródłem mogą być uwarunkowania genetyczne.

Depresja reaktywna

Powstaje ona na skutek konkretnych wydarzeń (np. utraty bliskiej osoby). Ten rodzaj depresji trwa zwykle nie dłużej niż kilka miesięcy i zdarza się, że mija samoistnie, bez pomocy psychoterapeuty, czy psychiatry.

Depresja poporodowa

Występuje ona stosunkowo często (u około 17% matek). Czasami mylona jest ze zwykłymi wahaniami nastroju, wynikającymi z huśtawki hormonalnej. Należy zacząć się martwić jeżeli uczucie smutku trwa dłużej niż półtora miesiąca. Wtedy taki stan może być oznaką początku depresji poporodowej. Może się ona objawiać bardzo różnie – utratą sił, poczuciem beznadziejności, wybuchami płaczu, zmęczeniem, paniką, utratą poczucia upływu czasu, nadmiernym lub zmniejszonym apetytem, itp. Nie należy zakładać, że choroba zniknie sama, tylko zgłosić się do psychologa.

Depresja sezonowa

Jak sama nazwa wskazuje, depresja sezonowa przyjmuje formę cyklicznie powtarzających się okresów złego nastroju. Zwykle wiąże się to z konkretną porą roku. Wyróżniamy depresję zimową i letnią. Objawia się ona spadkiem energii, sennością, problemami z koncentracją, objadaniem się słodyczami. Przypuszcza się, że depresja zimowa może mieć związek z ograniczonymi dostawami światła naturalnego w tym okresie.

Zaburzenie maniakalno-depresyjne

Powstaje na skutek złej pracy neuroprzekaźników, uszkodzenia mózgu (również w fazie rozwoju płodowego). W tej chorobie manie przeplatają się z depresją. Manie charakteryzują się wzmożoną aktywnością ruchową, nagłymi przypływami energii (chory zachowuje się tak jakby zażył amfetaminę). Później przychodzi faza depresji, czyli spadku nastroju i poczucia beznadziejności. Następnie cały cykl się powtarza. Około 20% chorych popełnia samobójstwo. Ten rodzaj depresji jest uznawany za najcięższą jej formę. Jest tak dlatego, że choroba często uniemożliwia normalne prowadzenie życia.

Leczenie:

Jeżeli chodzi o leczenie farmakologiczne, to najczęściej stosuje się tymoleptyki (leki przeciwdepresyjne). Dzięki tym substancjom w mózgu zwiększa się ilość neuroprzekaźników (przede wszystkim serotoniny i noradrenaliny). Poza tym, choremu potrzebna jest pomoc psychologiczna. Współcześnie dysponujemy wieloma rodzajami terapii (behawioralno-poznawcza, Gestalt, strukturalno-poznawcza i wiele innych). Stosuje się również inne metody, na przykład elektrowstrząsy (w dzisiejszych czasach jest to metoda całkowicie bezpieczna i bezbolesna). Niestety nie wszystkie rodzaje depresji można leczyć w ten sposób. Co ciekawe, chorym na depresję może również pomóc…brak snu! Około 2/3 badanych odczuwa poprawę po takiej terapii. Właściwości lecznicze tej metody są jednak wątpliwe, ponieważ poprzedni stan pacjenta powraca tak szybko, jak tylko pozwoli się mu na normalną dawkę snu. Najbardziej inwazyjnym sposobem na pokonanie depresji jest lobotomia (bardzo niebezpieczny zabieg). Pacjentowi przecina się istotę białą w odpowiednim miejscu, tak aby uzyskać odseparowanie tkanek przedniej części kory mózgowej od pozostałej części mózgu. Zabieg może się jednak skończyć śmiercią pacjenta, albo poważnymi powikłaniami a i skuteczność takiego rozwiązania bywa często poddawana pod wątpliwość.

Dlatego najlepiej skupić się na sprawdzonych metodach. Należy pamiętać, że każdy przypadek powinien być indywidualnie rozpatrzony przez psychiatrę lub psychologa.

Podziel się ze znajomymi