Dehydrogenaza mlecznowa

8JV2j80D59zEo9Ko8H31H7n111f8P9.jpg


Administrator

Dodano: 13:08 8 czerwca 2011
Aktualizowano: 13:18 8 czerwca 2011
Źródło: Autor: Sylwia Oczoś-Zajdel

Badania kontrolne – profilaktyka czy przejaw hipochondrii? Kiedy je należy je robić i w jakim celu?

Część III – Badania biochemiczne

Badanie biochemiczne pozwalają na oznaczenie składu osocza krwi. Oznacza się poziom enzymów, elektrolitów i białek a także poziom tzw. markerów, których wystąpienie jest symptomem rozwijającej się choroby. Wykonywanie badań biochemicznych ma ogromne znaczenie profilaktyczne. Dehydrogenaza mleczanowa (LDH, LD).

Omawiany związek jest enzymem o bardzo złożonej budowie. Bowiem składa się z kilku podjednostek i możliwe są różne ich kombinacje, dając różne formy tego enzymu. Istnieje pięć rodzajów cząsteczek dehydrogenazy mleczanowej.

Enzym ten występuje w każdej komórce ciała. W wyniku zmian w przepuszczalności błon cytoplazmatycznych (komórkowych), następuje jego uwalnianie do krwi obwodowej, gdzie staje się składnikiem osocza. Zwiększoną przepuszczalność błony cytoplazmatycznej mogą wywołać różne czynniki. Należą do nich zaburzenia równowagi jonowej ustroju, obecnością dezaktywujących błonę komórkową toksyn, stany niedokrwienne.

Prawidłowe stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi nie przekraczają wartości wyrażanej w U/I od 120 do 230 (120 – 230 U/I).

Powyżej tych oznaczeń, (od 400 do 23000 U/I) stwierdza się m.in zawał serca (nawet do 10 dni po jego wystąpieniu). Większe wartości aktywności enzymu mogą wskazywać na wirusowe zapalenie wątroby oraz nowotwory wątroby. Podwyższone stężenie tej dehydrogenazy jest również charakterystyczne dla anemii hemolitycznej lub megablastycznej, atrofii mięśni, uszkodzenia mięśni a nawet pojawia się w przypadku zapalenia płuc, zapalenia trzustki i schorzeniach nerek.

Natomiast u dzieci w okresie od drugiego do trzeciego roku życia, podwyższone wartości dehydrogenazy mleczanowej są zjawiskiem naturalnym i nie powinny niepokoić.

Podziel się ze znajomymi