Białko całkowite

al7NlQI1pZEgwEEsU1RBlJ8I9jZC6J.jpg


Administrator

Dodano: 10:09 7 czerwca 2011
Aktualizowano: 10:37 7 czerwca 2011
Źródło: Autor: Sylwia Oczoś-Zajdeł

Badania kontrolne – profilaktyka czy przejaw hipochondrii? Kiedy je należy je robić i w jakim celu?

Część III – Badania biochemiczne. Białko całkowite

Badanie biochemiczne pozwalają na oznaczenie składu osocza krwi. Oznacza się poziom enzymów, elektrolitów i białek a także poziom tzw. markerów, których wystąpienie jest symptomem rozwijającej się choroby. Wykonywanie badań biochemicznych ma ogromne znaczenie profilaktyczne.

Białko całkowite (B.c. lub T. p.) – białka, które stanowią między innymi istotny budulec wszystkich naszych komórek, podstawowy składnik enzymów, które są niezbędne do przebiegu wszystkich procesów życiowych organizmu i tworzą wiele innych składników komórkowych, występują również we krwi jako składnik osocza. Układ krwionośny jak wiadomo jest najważniejszym „przedsiębiorstwem” transportowym w ciele człowieka. Aby dobrze spełniało swoje funkcje przenoszenia rozmaitych substancji do przestrzeni międzykomórkowych musi mieć zapewnione odpowiednie ciśnienie wewnątrznaczyniowe, tzw. ciśnienie osmotyczne. Tą kwestią zawiadują pewne rodzaje białek znajdujących się w części krwi zwanej osoczem. W skład mieszaniny tych białek wchodzą przede wszystkim: fibrynogen, albuminy, globuliny, glikoproteiny i lipoproteiny. W wyniku zachodzących procesów fizjologicznych, np. pod wpływem toksycznych związków przemiany materii, białka te ulegają zużyciu i rozłożeniu ich m.in. w wątrobie tzw. degradacji.

Dlatego ważna jest działalność układu siateczkowo-śródbłonkowego (retikuloendothelial system), który ma między innymi za zadanie ciągłe odtwarzanie, składu ilościowego i jakościowego osocza krwi.

Największa utrata białek w organizmie człowieka zachodzi poprzez nerki, skórę, układ pokarmowy i płuca.

Jeśli wyniki badan biochemicznych krwi wykażą zmiany w składzie białek osocza podejrzewane są zaburzenia funkcji różnych organów. Obniżona zawartość białek w osoczu może być wywołana przez ubogą w białko dietę (niewłaściwe żywienie lub niedożywienie spowodowane np. anoreksją, jadłowstrętem lub dieta ubogobiałkową). Zaburzenia wchłaniania białek z przewodu pokarmowego też jest przyczyną niedostatku białek we krwi.

Ponadto w wyniku nadmiernej utraty białek z przewodu pokarmowego w jego schorzeniach takich jak: enteropatia wysiękowa, przewlekłe stany zapalne jelit stwarza ryzyko obniżenia stężenia białek w osoczu.

Do pozostałych przyczyn zintensyfikowanej utraty białek z organizmu należą: nadmierna utrata białka przez nerki w przypadku zespołu nerczycowego, nadmierna utrata białka przez skórę w wyniku oparzeń lub stanów zapalnych skóry z wysiękiem, nadmierna utrata białka przez płuca np. podczas poważnego schorzenia jakim jest rozstrzenie oskrzeli, oraz przewlekłe krwawienie z narządów wewnętrznych.

Niedobór białka w osoczu występuje również gdy organizm ma problem z jego syntezą w wątrobie lub śledzionie np. w stanach uszkodzenia miąższu wątroby. Także nasilenie katabolizmu (rozkładu) białek, które występuje w przypadku posocznicy, nadczynności tarczycy i zmian nowotworowych implikuje spadek ilości białek we krwi.

Nadmierne stężenie białek w osoczu natomiast może być symptomem takich chorób nowotworowych jak szpiczak mnogi, który odpowiedzialny jest za produkcje białek patologicznych, choroba Waldenstroma a także podczas wzmożonego wytwarzania białek fizjologicznych w wyniku marskości wątroby, kolagenozy, przewlekłych stany zapalnych w organizmie lub tzw. skazy hiperglobulinowej. Podwyższenie stężenia białek sprzyja też odwodnienie organizmu.

Prawidłowe wartości białek oscylują między 60 a 80 gramów na litr g/l (inaczej 6,0 – 8,0 g/dl). W tej zawartości powinno być około 55 -65 % albumin, od 3 do 5% alfa 1 globulin, około 7 do 10% alfa 2 globulin i od 14 do 20% gamma globulin oraz od 9 do 13% beta globulin.