Badanie serca na kilka sposobów

2fmfP9O69N1UIc95Qj7ZhQj8g3zRY3.jpg


Administrator

Dodano: 09:54 1 września 2011
Aktualizowano: 11:27 7 września 2011
Źródło: Autor: Sylwia Śliż

Na jakie badanie może skierować cię lekarz, jeśli uzna, że w twoim sercu dzieje się coś podejrzanego?

Elektrokardiogram (EKG) – to podstawowe badanie serca, które polega na zarejestrowaniu czynności elektrycznej tego narządu. Rytmiczne skurcze serca powstają na skutek przepływu przez nie prądu elektrycznego o niewielkim natężeniu. Przepływ ten mierzony jest podczas badania za pomocą elektrod umieszczonych na rękach, nogach i klatce piersiowej. Wynik badania otrzymywany jest w formie zapisu czynności elektrycznej na specjalnym papierze. Badanie to pozwala wykryć m.in. zaburzenia rytmu serca, pozwala wykryć niektóre nieprawidłowości w jego budowie oraz stwierdzić wystąpienie niedokrwienia lub zawału mięśnia sercowego. Badanie trwa około 5–10 minut. Odmianą zwykłego EKE jest EKG 24-godzinne, zwane rejestracją holterowską (wydłużenie czasu badania zwiększa szansę wykrycia nieprawidłowości w pracy serca lub jego niedokrwienia). Wykonuje się również EKG wysiłkowe, które polega na ocenie za pomocą EKG, czynności serca oraz ciśnienia krwi w czasie ruchu (badanie trwa około 30 minut).

Echokardiografia – to badanie mięśnia sercowego za pomocą fal ultradźwiękowych. Echokardiografia popularnie nazywana echem serca pozwala ocenić wielkość komór i przedsionków, a także sprawdzić, jak pracują zastawki i jak kurczą się poszczególne części serca. Badanie trwa od kilkunastu do kilkudziesięciu minut.

Scyntygrafia – jest to badanie, które polega na dożylnym wstrzyknięciu preparatu zawierającego np. izotop talu, substancja ta przechodzi przez naczynia wieńcowe do komórek mięśnia sercowego. W następnej kolejności wykonuje się prześwietlenie, a wynik odczytuje na ekranie komputera. Scyntygrafię najpierw wykonuje się w spoczynku, następnie w trakcie wysiłku, a także zaraz po nim. Badanie to pozwala wykryć obszar zawału i niedokrwienia mięśnia sercowego.

Koronarografia – badanie odbywa się w znieczuleniu miejscowym i polega na wprowadzeniu do aorty przez małe nakłucie tętnicy udowej, cienkich cewników, za pomocą których wstrzykuje się do tętnic wieńcowych środki kontrastujące. Preparat ten, podobnie jak w czasie scyntygrafii przechodzi przez naczynia wieńcowe, co pozwala ocenić drożność naczyń wieńcowych, poznać ich zarys oraz wykryć zwężenia, które przyczyniają się do niedrożności serca.

Podziel się ze znajomymi