Tętniak aorty brzusznej

swv5n96D91V30dc862452Tp9L24k21.jpg


Administrator

Dodano: 09:15 30 sierpnia 2011
Aktualizowano: 11:28 7 września 2011
Źródło: Autor: Sylwia Śliż

Aorta przebiega przez klatkę piersiową i jamę brzuszną, gdzie rozwidla się na dwie arterie biodrowe, biegnące w dół. Tętniak aorty może wystąpić w każdym jej odcinku, jednak najczęściej umiejscawia się w części podnerkowej. Ponadto tętniaki mogą pojawiać się w kilku miejscach, tętniakom tętnicy biodrowej wspólnej często towarzyszą np. tętniaki aorty, a w 30–50% przypadków są to też tętniaki obustronne.

Jeśli zaś chodzi o przyczyny choroby, to oprócz niezbadanych do końca czynników genetycznych, wyróżnia się także inne przyczyny powstawania tętniaka aorty brzusznej. Są to m.in. zwyrodnienia i osłabienia błony środkowej ściany tętnic, powstające na skutek utrzymywania się przewlekłego nadciśnienia i podniesionego poziomu cholesterolu we krwi. Ponadto tętniaki o wiele częściej występują u osób palących, z nadwagą i otyłością oraz u chorych z ciężką obturacyjną chorobą płuc i u pacjentów po zawałach.

Ze względu na objawy wyróżnić można trzy najczęstsze rodzaje tętniaka:
Tętniak bezobjawowy, nie dający charakterystycznych dolegliwości. U chorych na ten rodzaj tętniaka może pojawiać się uczucie pełności po spożyciu posiłku lub trudne do umiejscowienia bóle brzucha.

Tętniak objawowy powoduje najczęściej bóle w okolicy krzyżowo–lędźwiowej, bóle podbrzusza, promieniujące do ud, pęcherza moczowego, krocza i jąder. Jeśli osiągnie duże rozmiary, wówczas pojawiają się obrzęki jednej lub obu kończyn oraz białkomocz i krwiomocz, a u 20% chorych występuje dodatkowo spadek masy ciała.

Tętniak pęknięty, prawdopodobieństwo pęknięcia tętniaka wzrasta wraz z jego średnicą. Nagły ból w okolicy lędźwiowej, który promieniuje w kierunku podbrzusza i krocza to jeden z najczęstszych objawów pęknięcia tętniaka.

Ze względu na budowę, genezę oraz częstość występowania wyróżnia się także inne odmiany tętniaków, np. tętniak zapalny, embolizujący, zakażony, prawdziwy, rozwarstwiający. W przypadku tego ostatniego, charakterystyczną cechą jest rozwarstwienie aorty, powodujące powstanie dwóch kanałów przepływu krwi, które wzajemnie się komunikują.

W ostatnich latach coraz częściej wykonuje się przesiewowe badania ultrasonograficzne, dzięki czemu liczba rozpoznawanych i operowanych tętniaków aorty brzusznej stale rośnie. Badanie te należy wykonywać u wszystkich osób powyżej 65. roku życia, a w młodszej grupie wiekowej u osób, w których rodzinie wystąpił tętniak aorty oraz u pacjentów z nietypowymi bólami pleców lub kręgosłupa, po wykluczeniu zmian zwyrodnieniowych.

Sposoby leczenia tętniaków zależą od potencjalnego ryzyka jego pęknięcia – od ich wielkości i umiejscowienia. Tętniaków aorty o średnicy mniejszej niż 4 cm zazwyczaj się nie operuje, początkowo stosuje się leczenie farmakologiczne lekami z grupy beta–blokerów, które spowalniają tempo przyrostu tętniaków aorty piersiowej. W przypadku tętniaków aorty brzusznej zastosowanie beta–blokerów nie daje gwarancji, że to spowolni powiększenie się tętniaka. Następnym etapem objawowego leczenia tętniaka jest leczenie wewnątrznaczyniowe, które polega na wszczepieniu stentu przez światło tętnicy do wnętrza aorty. Ta niewielka „sprężynka” – stentgraft, wykonana ze stali 316 LVM lub stopu chromowo–kobaltowego, pokryta dakronem, umieszczona we wnętrzu naczynia krwionośnego powoduje jego rozprężenie od środka. Stenty wprowadzane są do aorty najczęściej za pomocą sondy przez tętnicę udową, następnie mocowane są w miejscu występowania tętniaka. Donaczyniowe stenty mogą być rozprężane na balonie lub samorozprężalne. Ostatnim etapem leczenia zagrożonych lub już pękniętych tętniaków aorty jest ich wycięcie i zaprotezowanie usuniętego odcinka za pomocą protezy dakronowej z tradycyjnym otwarciem klatki piersiowej lub brzucha.

Podziel się ze znajomymi