POChP – co to jest?

eB65YVDDxuHMZgP7uK8mbkdbMpgw1L.jpg


Administrator

Dodano: 11:52 23 marca 2011
Aktualizowano: 13:29 21 kwietnia 2011
Źródło: Autor: Sylwia Oczoś-Zajdel

Przewlekła obturacyjna choroba płuc. POChP jako niebezpieczny wróg zdrowia. Na przewlekłą chorobę płuc chorują ZAWSZE! – palacze. Także osoby narażone na rozmaite wziewne zanieczyszczenia, typu: pyły, toksyczne gazy i lotne związki chemiczne, które są zawieszone w powietrzu; fabryk, kopalni, zakładów przemysłowych w tym zwłaszcza zakładów chemicznych.

Obecne również w naszych gospodarstwach zanieczyszczenia domowe, spaliny z pieców grzewczych i samochodów mogą stwarzać ryzyko zachorowania na POChP.

Palenie tytoniu w postaci papierosów, fajek czy cygar powoduje uwalnianie się do naszych płuc ponad 4000 trujących substancji, które w szkodliwy sposób działają na nabłonek układu oddechowego. Związki te powodują trwałe zniszczenia pęcherzyków oskrzeli, płuc i w pierwszym etapie wywołują częste zapalenia oskrzeli, zwiększają drastycznie podatność na infekcje dróg oddechowych a także groźne dla życia zapalenia płuc.

Palacz wydychając dym do otoczenia sieje też zagrożenie dla osób w nim przebywających, w niewiele mniejszym stopniu niż w stosunku do siebie.

Dym tytoniowy jest najczęstszą przyczyną nadwrażliwości układu obronnego (immunologicznego) czyli alergii, która nie tylko znacznie pogarsza jakość życia na nią cierpiącym, ale może powodować groźne powikłania dla zdrowia.

W wyniku wystawiania się na ustawiczne zagrożenie toksycznymi dymami w płucach następują nieodwracalne zniszczenia i przewlekły stan zapalny. Prowadzi to do stanu trwałego zwężenia naczyń wentylacyjnych a więc zmniejszenie pojemności i wydolności oddechowej płuc. Tylko w niewielkim stopniu i na krótki czas podawane leki powodują ich rozszerzenie w celu przerwania duszności.

Innym powikłaniem jest rozedma płuc, która polega na trwałym zdezaktywowaniu znacznej części pęcherzyków płucnych i oskrzelików i powstania na ich miejsce większych, których sumaryczna powierzchnia jest de facto o wiele mniejsza a wydajność oddechowa płuc staje się dużo gorsza.

Następnym etapem jest coraz gorszy przepływ wdychanego powietrza przez płuca a więc występowanie duszności, braku tchu podczas różnych czynności rekreacyjnych i codziennych. W miarę rozwoju choroby jest coraz gorsza tolerancja wysiłku. Objawia się to brakiem tchu i kaszlem, który pojawia się nie tylko coraz częściej ale i coraz szybciej, bo wkrótce po podjęciu aktywności.

Wraz z upływem czasu, doprowadzamy się do kalectwa. Stajemy się niezdolni do codziennej aktywności oraz wykonywania obowiązków. Sapanie towarzyszyć będzie nam podczas wchodzenia po schodach, ubierania się lub wykonaniu paru kroków.

Największą grupą Polaków, wśród 2 milinów chorujących w Polsce, są mężczyźni po 40 roku życia, wypalający ponad dwadzieścia papierosów na dzień. Choroba ta jednak dotyka również ludzi w innych przedziałach wiekowych w tym kobiety, a nawet dzieci.

Zaczyna się niewinnie od tzw. kaszlu palacza, pojawiającego się przede wszystkim rano. Jest to pierwszy dzwonek, który powinien nas zmotywować do podjęcia właściwych decyzji, czyli uwolnienia się od nałogu i innych zagrożeń wymienionych wcześniej oraz niezwłocznej wizyty u lekarza i podjęcie leczenia czyli ratowania tego co zostało.

Lekarz specjalista, rozpoznaje POChP na podstawie wstępnych badań, wywiadu i wyniku spirometrii, które jest badaniem pracy płuc. Im szybciej podejmiemy się leczenia, tym mniejszy będzie postęp choroby.

Po otrzymaniu recepty i wykupieniu leków, na jakość procesu leczenia, mamy już tylko sami wpływ, niebagatelny. Musimy przestrzegać regularności przyjmowanych leków i poprzez profilaktykę, polegającą na zdrowym trybie życia i braniu na każdym kroku pod uwagę naszego schorzenia.

Jeśli stan nasz nie jest na tyle ciężki możemy zapobiegać nasileniu się choroby tylko poprzez zerwanie z nałogiem, ale zawsze konieczna jest konsultacja u specjalisty.

Leki stosowane w przypadku POChP podzielić można na kilka grup, ze względu na ich mechanizm działania.

Wyróżniamy: leki rozszerzające oskrzela jako podstawowy lek terapeutyczny. Powoduje on rozkurczenie się oskrzelików i pęcherzyków płucnych, wpływając na ilość wdychanego tlenu. Leki te mogą mieć działanie tylko chwilowe lub mogą mieć za zadanie utrzymywać ten stan dłużej.

- leki krótkodziałające – są to beta-mimetyki (przeważnie salbutamol lub fenoterol) oraz antycholinoergiki (np. bromek ipratropium). Beta-mimetyki ułatwiają oddychanie już po 5 do 15 minutach, antycholinoergiki po 30 do 40 minutach. Działanie obu rodzajów w tym przypadku trwa do 5 godzin. Dzięki odmiennym mechanizmom działania można jest stosować łącznie, w odpowiednich kombinacjach.

- leki długodziałające – beta-mimetyki (salmeterol, formeterol 0 i z grupy antycholinoergików (bromek tritropium).

Ich działanie jest w tym przypadku dłuższe bo co najmniej 12 godzin. Dzięki kombinacjom, uzyskuje się jeszcze większą skuteczność.

Stosuje się je w przypadku gdy leki krótko działające zawodzą i życie chorego jest znacznie utrudnione przez duszności . Mają one tez działanie hamujące, na częstotliwość kaszlu, gdyż wpływają na poprawę oczyszczania drzewa oskrzelowego poprzez pobudzanie ruchu rzęsek wyściełających nabłonek dróg oddechowych.

- teofilina – substancja ta ma działanie słabsze od leków krótkodziałających i stosuje się ją jako dodatkowy lek wspomagający.

Leki przeciwzapalne – są to kortykosteroidy i możemy je przymowac w postaci tabletek (np. prednizon, prednizolon) lub jako wziewy (np. flutykazon, budesonid).

Te ostatnie stosuje się w połączeniu z beta-mimetykami długodziałającymi : ( salmeterol, formoterol ), w celu uzyskania lepszego wchłonięcia się tych leków do płuc. Są przepisywane osobom z ciężką niewydolnością płuc i osobom o umiarokowanym POChP w przypadku nasilenia stanu zapalnego np. w przypadku infekcji.

Leki te, jak nam wiadomo, mają znaczny wpływ na zminimalizowanie wystepowania zaostrzeń i spowolnienie pogarszania jakości pracy płuc.

Leki wykrztuśne – Mają na celu wspomaganie w oczyszczaniu z plwociny,drzewa oskrzelowego i płuc podczas odruchu kaszlu, poprzez jej rozrzedzanie.

Tlen – podawany zazwyczaj tylko w szpitalach, leczenie ambulatoryjne (domowe) tlenem jest nieczęsto i tylko w rzadkich przypadkach, przy współpracy ze specjalistycznymi ośrodkami zajmującymi się tego typu leczeniem. Chorzy wdychają tlen przy pomocy urządzenia zwanego koncetratorem tlenu w sytuacjach gdy płuca są już praktycznie niewydolne.

Operacyjne zabiegi – mają na celu poprawienie funkcji płuc, poprzez usuniecie , większych pęcherzyków płucnych (rozedmowych) lub usunięcie innych już nieaktywnych. ponieważ jest to zabieg mocno inwazyjny, zaleca się go w szczególnych przypadkach.

Ponadto wskazane są coroczne szczepienia ochronne przeciw grypie i stałe wspomaganie swojej odporności na infekcje. Raz na 5 lat podaje się szczepionkę przeciwpneumokokową.

W celu poprawy kondycji i utrzymania możliwie dobrej sprawności fizycznej , należy zwiększyć swoją aktywność przez 30- sto minutowe codzienne ćwiczenia, regularne długie spacery a w miarę upływu czasu poprzez powrót do rekreacji i sportu. Poprzez zwiększoną dawkę ruchu, zwiększamy stopień wytrenowania organizmu, w tym też płuc.

Odżywiajmy się prawidłowo czyli stosując urozmaiconą i ubogą w niekorzystne składniki pokarmowe dietę. Jeśli mamy nadwagę, koniecznie schudnijmy aby nie obciążać dodatkowo schorowanych płuc.

Dieta powinna zapewnić niezbędną ilość witamin, soli mineralnych, białka, błonnika i węglowodanów złożonych a także płynów, szczególnie czystej wody.

POChP