Mononukleoza zakaźna i świnka

55tJ0Pq5nx31QeOYQwj9BIBdA9K4s6.jpg
Dodano: 08:30 9 października 2008
Aktualizowano: 13:39 18 maja 2012
Źródło: Encyklopedia zdrowia dziecka, Theresa Lane, Gwen Rigby oraz Dan Green.

Choroby zakaźne to infekcje, które nadal pozostają główną przyczyną chorób u dzieci od łagodnego zakażenia dróg oddechowych jak i zagrażającego życiu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Infekcje pojawiają się, kiedy ciało zaatakują mikroorganizmy chorobotwórcze (mikroskopijne żywe stworzenia), kiedy dostaną się do organizmu osiedlają się w nim i mnożą.

Choroby zakaźne to inaczej choroby zaraźliwe, które jak wiadomo charakteryzują się tym, że przechodzą z jednej osoby na drugą. Jak się zarażamy? Wirusy i bakterie przenoszone są do organizmu przez jedzenie, śluz (kropelki śluzu przedostają się np. podczas kichnięcia), krew (rany na skórze) bądź picie z tej samej szklanki, czy butelki co osoba chora. Drobnoustroje atakują zwykle tylko jeden narząd np. gardło, czasem większą część organizmu np. posocznica (zakaża krew)

Wirusy

Wirusy powodują wiele powszechnie występujących chorób od małych infekcji po poważne zagrażające życiu choroby. Choroby wirusowe to np. zapalenie gardła, ale również zagrażające życiu ADIS, HIV… itp. Innymi rodzajami chorób wirusowych są np. ospa wietrzna, różyczka i świnka. Wirusy atakują zwykle drogi oddechowe (najłatwiej jest im się tam dostać, a układ oddechowy jest dla nich najlepszym środowiskiem) powodują nawet 80-90% chorób dróg oddechowych, które są najczęściej spotykanymi chorobami u dzieci.

Wirusy są specyficznymi infekcjami i nie leczymy ich antybiotykami! Dlaczego? Ponieważ wirusy do życia potrzebują żywej komórki i w niej dopiero mogą się rozwijać. Antybiotyki zabijają bakterie. Dotychczas rozróżnia się około 200 rodzajów wirusów, które atakują tylko górne drogi oddechowe, dlatego małe dzieci chorują sześć do dziesięciu razy do roku. Raz przebyta choroba wirusowa uodparnia dziecko na dany wirus, ale nie na inne. Tak, więc choroby wirusowe atakują nas raz w życiu.

Bakterie

Bakterie są to jednokomórkowe, żywe organizmy, które mogą żyć po za organizmem, np. w glebie. Ważne jest, że nie wszystkie bakterie są groźne, w jamie ustnej, nosie, jelitach, czy na skórze żyje bardzo wiele bakterii, które chronią nas przed innymi jest to tzw. flora antybakteryjna. Bakterie powodują rozmaite infekcje i podobnie jak wirusy mogą być stosunkowo nie groźne jak też bardzo niebezpieczne np. ropienie, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, błonicę czy tężec. Bakterie da się niszczyć poprzez antybiotyki i środki bakteriobójcze, ale nie wszystkie!

Jak broni się organizm?

Organizm ludzki ma złożony system odpornościowy, składa się on z wyspecjalizowanych komórek tzw. krwinek białych (np. limfocytów) i przeciwciał. Działają one wspólnie chroniąc nasz organizm przed wszelkiego rodzaju bakteriami i wirusami. Co więcej pewne krwinki zapamiętują mikroorganizmy, które wcześniej atakowały nasz organizm. System odpornościowy człowieka „uczy się” jak walczyć ze znanym zagrożeniem i takie choroby jak np. ospa, czy świnka, przeżywamy tylko raz, ale to nie znaczy, że nasz organizm nie styka się z nimi częściej.

Oczywiście wirusy te wirusy atakują nas, ale nasz układ odpornościowy rozpoznaje je i likwiduje nim wystąpią pierwsze objawy. Są jednakże pewne choroby wirusowe, na które chorujemy często i nie uodparniamy się dlaczego? Odpowiedź jest prosta, niektóre wirusy mutują (czyli zmieniają swoją strukturę) i w ten sposób wprowadzają, nasze białe ciałka w błąd.

Jak chronione są noworodki?

Noworodki nie są tak bardzo bezbronne jak by się mogło wydawać. Rodzą się z uodparniającymi je na niektóre choroby przeciwciałami, które przejęły od matki, niestety działają one krótko po urodzeniu.

Jak broni się nasz organizm?

- Oczy – łzy zawierają enzym, zwany lizozymem, niszczącym bakterie.
- Usta – ślina zawiera enzymy i inne substancje niszczące bakterie.
- Nos – włoski w nosie działają jak „filtr” i zatrzymują mikroorganizmy w drodze do płuc, odruch kichania również wyrzuca drobnoustroje z naszego organizmu.
- Drogi oddechowe – błona śluzowa oskrzelików (czyli płuca) mają własny system odpornościowy, błona śluzowa pokryta jest rzęskami i zawiera komórki wydzielające śluz, który zatrzymuje mikroorganizmy. Z kolei rzęski przesuwają mikroorganizmy do oskrzeli skąd usuwane są przez kichnięcie!
- Żołądek i jelita – kwas żołądkowy niszczy wszelkie drobnoustroje chorobotwórcze. W jelitach przyjazne bakterie tzw. flora naturalna pomaga kontrolować rozwój groźnych bakterii. Ostatecznym sposobem pozbycia się niepożądanych toksyn są wymioty i biegunka stosowane przez organizm jako natychmiastowy środek działania.
- Układ moczowo-płciowy – jest chroniony przez śluz a także przez własną florę naturalną.
- Skóra – Skóra jest pierwszą barierą chroniącą organizm przed bakteriami i infekcjami. Również gruczoły łojowe wydzielają substancje groźne dla wielu bakterii, a stałe złuszczanie się naskórka usuwa nagromadzone na nim mikroorganizmy.

Mononukleoza zakaźna

Chorobę powoduje wirus Epsteina-barr i jest on podobny do wirusa opryszczki, ponieważ jest on zawarty w ślinie chorego wymaga bezpośredniego kontaktu chorego, nazwa się go „chorobą pocałunków”.

Główne objawy to – uczucie zmęczenia, gorączka, ból gardła, oraz powiększenie węzłów chłonnych. Chory odczuwa obrzęk w okolicach szyi i pod pachami (miejsca te są elastyczne). Czasem chorzy uskarżają się także na trudności w oddychaniu i ból w klatce piersiowej. W 5-10% przypadków występuje rozległa, różowa wysypka, może wystąpić pęknięcie śledziony (zdarza się jednak rzadko), ale gdyby pojawił się nagły ból brzucha należy natychmiast wezwać lekarza. Choroba nie wymaga leczenia przyczynowego, a jedynie objawowe. Chore dziecko powinno dużo wypoczywać, ponieważ infekcja utrzymuje się do miesiąca do nawet trzech, a nawet po niej dziecko przez jakiś czas może czuć się osłabione.

Świnka

Świnka jest chorobą wirusową, która atakuje przede wszystkim dzieci, powyżej drugiego roku życia. Świnkę przechodzi się bardzo różnie, czasem objawy mogą być nawet niezauważalne, a czasem występują powikłania.

Świnką zarażamy się poprzez bezpośredni kontakt ze śliną, choroba zwykle rozwija się od 15 do 24 dni (wtedy zaczynają występować pierwsze objawy). Początkowo powiększa się jedna ślinianka a z czasem także druga (wirus przenosi się poprzez ślinę i w ten sposób dociera do drugiej ślinianki, zwykle po dwóch dniach). Dzieci mogą uskarżać się na ból ucha i gorączkę, która zwykle towarzyszy tej chorobie. Jak opiekować się w tym okresie dzieckiem? Maluch będzie obolały, jedzenie może sprawiać mu ból dlatego zaleca się podawanie miękkiego pokarmu i dużej ilości płynów, ale nie soków owocowych, które dodatkowo zwiększają wydzielanie się śliny i sprawiają ból. Środki przeciwbólowe, które podajemy dziecku zmniejszają ból, ale należy pamiętać, żeby małemu dziecku nie podawać aspiryny! Jeśli dziecko będzie ciągle skarżyło się na sztywnienie karku, albo ciągły ból ucha należy skontaktować się z lekarzem.

Czy można śwince zapobiegać?

Tak szczepionka przeciwko śwince, odrze i różyczce zastosowana w 13-14 miesiącu życia i powtórzona na początku szkoły powinna uchronić naszą pociechę od tej choroby.

Powikłania

Świnka powoduje bardzo poważne powikłania mianowicie: wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, głuchotę (także, nieodwracalną), zapalenie trzustki i inne.

Podziel się ze znajomymi