Łysienie – jak ratować włosy?

aU65Mp3r78Wyp5WTQ78H3spzN2Wn8Q.jpg


Administrator

Dodano: 09:04 4 kwietnia 2011
Aktualizowano: 13:31 15 kwietnia 2011
Źródło: Autor: Sylwia Oczoś-Zajdel

Kaukaskie tj. Europejskie rasy, mają włosy posiadające kilka warstw łusek osiągając średnicę około 0,07 mm, natomiast najgrubsze i najsilniejsze zarazem włosy Azjatów mają około dziesięciu warstw łusek, rosną szybciej i wolniej wypadają.

Fazy wzrostu włosa dzielimy na:
- anagen – czyli wzrost,
- telogen – spoczynek,
- dystrofia – wypadanie

Ten podział używany jest też przy klasyfikacji łysienia. Dzieląc grupę schorzeń zwanych łysieniem ze względu na przebieg choroby wyróżnia się: łysienie niebliznowaciejące np. łysienie androgenne lub łysienie plackowate oraz łysienie bliznowaciejące i do takich zmian zalicza się łysienie w wyniku zakażenia toczniem rumieniowatym skórnym, zakażenie liszajem płaskim.

Natomiast inny podział zakłada zasięg choroby, dzieląc na ogniskowe łysienie albo rozsiane i te ostatnie występuje w przypadku chorób ogólnoustrojowych, polekowych bądź wynikających z niedoborów pokarmowych. Te oznaczenia mają na celu odpowiednią diagnostykę i w związku z czym mają wpływ na podjęcie odpowiedniego leczenia przyczynowego. Do ustalenia rodzaju schorzenia przeprowadza się również wywiad lekarski i badania laboratoryjne, określające stan ogólny zdrowia pacjenta oraz skład jakościowy samych włosów. W tym celu wykonywana jest pod mikroskopem analiza włosa i skóry głowy, zwana trichoskopią.

Wynik – trichogram, wykazuje przyczynę wypadania włosów, a także dominujący, w momencie badania, etap ich wzrostu. Istotne jest to że, włos zachowuje się jak czuły wskaźnik określający co się dzieje z resztą organizmu. Analiza składu włosów jako martwych komórek, które absorbują w fazie swego rozrostu wszystkie możliwe składniki mineralne i bioaktywne związki chemiczne dostępne organizmowi, umożliwia dokonanie wglądu w funkcjonowanie organów. Są zwolennicy tej metody jako elementu diagnostycznego w przypadku większości schorzeń, przeciwnicy jednak zastrzegają, że włosy na swojej powierzchni absorbują również wiele zanieczyszczeń i substancji zawartych w środkach czystości używanych do pielęgnacji włosów.

Ogólną przyczyną wypadania włosów są zaburzenia w odżywianiu mieszków włosowych zwanych cebulkami włosowymi. Słabe odżywianie, brak potrzebnych mikro i makroelementów i witamin (jak cynk, żelazo, miedź, i witaminy z grupy B) również wpływa na zahamowanie wzrostu włosów i ich szybkość wypadania. Przyczyną wypadania włosów mogą być również cukrzyca, anemia, nowotwory skóry i przydatków a także gruźlica twardzina ograniczona, czyraczność, grzybice, kiła drugorzędowa itd.

Ponadto włosy mogą wypadać w wyniku zaburzeń hormonalnych jak choroby tarczycy oraz tzw. łysienie androgenowe, spotykające głównie mężczyzn jako, że uwarunkowane jest nadmiernym stężeniem hormonu męskiego – testosteronu. Hormon ten przekształca się w mieszkach włosowych w inny związek zwany dihydrotestosteronem, który skraca fazę wzrostu włosów oraz powoduje ich szybsze wypadanie. Następuje wówczas zmiana jakościowa włosa spowodowana produkcją tzw. włosów pierwotnych, krótkich, słabych i cienkich i niezawierających barwnika. Łysienie rozpoczyna się najpierw w czołowej części głowy a następnie w okolicy ciemieniowej.

Schorzenie to dotyka również, choć rzadko, kobiety zwłaszcza w okresie menopauzy lub w obecności zaburzeń hormonalnych wywołanych jajnikami policystycznymi. Przejściowo kobiety tracą włosy również w okresie od 3 do 4 miesięcy po porodzie, co spowodowane jest chwilowym przejściem mieszków włosowych w stan spoczynku podczas czasie ciąży a następnie wydłużonym okresem dystrofii w okresie popołogowym. Na szczęście włosy w tym wypadku tylko się mocno przerzedzają i to zaburzenie nie objawia się całkowitym wyłysieniem. Zmiany te ulegają samoistnemu uregulowaniu i wkrótce młoda matka odzyskuje ładną czuprynę.

Leczenie polega na przyjmowaniu preparatów zawierających finasteryd, którego działanie polega na inhibowaniu (czyli unieczynnianiu) dihydrosteronu. Innym, nieco mniej skutecznym, ale przynoszącym oczekiwane rezultaty lekiem jest minoxidil. Jako, że finasteryd nie jest przeznaczony dla kobiet, dla których może być szkodliwy stosowany jest minoxidil.

Innymi dobrymi specyfikami są: benzoesan estriadolu, prednizolon lub kwas salicylowy.

Łysienie plackowate – patogeneza tego schorzenia nie jest jeszcze w pełni poznana, lecz wiadomo, że dużą rolę odgrywają tu komórki układu immunologicznego, wywołujące stan zapalny mieszków włosowych. Czynnikami wywołującymi wystąpienie nieprawidłowych zjawisk immunologicznych mogą być : uraz psychiczny lub fizyczny np. uraz głowy, przewlekły stres, infekcje bakteryjne, lub wirusowe, alergia. Objawia się pojawieniem malutkich okrągłych bądź nieregularnych łysych fragmentów skóry głowy. Łysienie plackowate może powodować całkowitą utratę owłosienia na głowie, na łukach brwiowych, powiekach (zanik rzęs), w części łonowej itp.

Leczenie

Są różne metody, przepisywane przez specjalistę w zależności od objawów współtowarzyszących. Stosuje się np. terapię drażniącą, polegającą na podawaniu miejscowo substancji silnie uczulających tzw. alergenów kontaktowych. Możliwa jest też mezoterapia tj. nastrzykiwanie malutkimi igiełkami skóry głowy kortyzonem. Innymi zlecanymi zabiegami jest fototerapia połączona z immunoterapią.
Łysienie łojotokowe – jak sama nazwa wskazuje, przyczyną wystąpienia w tym wypadku utraty włosów, jest łojotok lub łojotokowe zapalenie skóry głowy. Rozpoznanie obejmuje badanie trychologiczne i jest łatwo diagnozowalne.

Leczenie polega na usunięciu łoju ze skóry głowy, podaniu leków usuwających schorzenie i stymulacji mieszków włosowych do wznowienia produkcji włosów.

Łysienie telogenowe – występuje najczęściej w wyniku czynników wewnętrznych, źródłem są zmiany zachodzące w organizmie. Wysokie stężenie niektórych leków, choroby przewlekłe, zaburzenia hormonalne, zatrucia metalami ciężkimi, ostra przewlekła gorączka albo niedożywienie mają wpływ na przejście znacznej ilości mieszków włosowych w stan spoczynku, co prowadzi do mocnego przerzedzenia fryzury w ciągu 3 miesięcy.

Leczenie polega na zidentyfikowaniu patologicznych czynników i leczenie objawowe, tj. usunięcie przyczyny i podjęcie właściwej terapii.

W przypadku zmian nie podlegających klasycznej terapii opisanymi lekami, wykonuje się różne zabiegi mające przywrócić owłosienie na skórze głowy. Należą tu:

Zagęszczanie – poprzez założenie mikrosiateczki przypominającej skórę głowy, posiadającej własność oddychania tj, przepuszczania powietrza a także wody i sebum.. Na siateczce zaczepione są sztuczne włosy, które zagęszczają pozostałe włosy naturalne.

Przeszczep – jest zabieg inwazyjny, przeprowadzany przez chirurga plastycznego. Operacja polega na wszczepianiu własnych mieszków włosowych z miejsc gdzie włosy jeszcze są do miejsc wyłysiałych.

Pobudzanie laserem – ma zadanie poprawić mikrokrążenie w skórze głowy i stymulację do funkcjonowania mieszków włosowych. Kuracja ta mimo, że skuteczna jest niewygodna gdyż trwa około roku.
Znane są też kuracje ziołami. Terapia roślinna obejmuje leczenie doustne np. bocznią piłkowaną w łysieniu androgenowym lub miejscowe np. napar z dziurawca, który wciera się w zmienioną chorobowo skórę głowy. Zabieg ten wspomaga się ponadto naświetlaniem promieniami świetlnymi w nadfiolecie. W przypadku włosów osłabionych, medycyna naturalna ma do zaoferowania szampony z mydlnicy lekarskiej, liści pokrzywy, kłącze tataraku, liści brzozy brodawkowatej, korzeń łopianu pajęczynowatego i mniejszego, żeń – szeń, lawsonie bezbronną (inaczej henna), rozmaryn lekarski, agrest indyjski oraz przeróżne płukanki z chmielu, czosnku, lawendy, szałwii, gruszy, orzech lub dębu i inne.

Podziel się ze znajomymi