Groźny rak piersi

1SpblhVfjt6VP57b8L8H99cC1eF928.jpg
Dodano: 08:35 17 grudnia 2008
Aktualizowano: 13:35 9 grudnia 2011
Źródło:

Diagnoza: „rak piersi” brzmi dla większości kobiet jak wyrok. Dlatego najmniejszej oznaki choroby nie należy lekceważyć ani ignorować. Im szybciej zbadamy guzek, który wyczuliśmy w okolicy piersi, tym większa szansa na szybką diagnozę i odpowiednie leczenie. Taki guzek wcale nie musi oznaczać od razu raka. Nowotwór złośliwy stanowi tylko około 10% wszystkich zmian chorobowych wyczuwalnych w piersiach. Pozostałe 90% zmian w obrębie piersi nie ma charakteru nowotworowego, jednakże każda zmiana koniecznie musi być zbadana przez lekarza. Niestety, tylko co piąty przypadek choroby raka piersi jest wykrywany we wczesnym stadium. Im większy stopień zaawansowania choroby przy podjęciu leczenia, czyli im później choroba zostanie wykryta, tym maleje szansa na wyleczenie i mniejsza jest szansa na przeżycie dużej ilości lat. Nowotwory piersi mogą wystąpić również u mężczyzn, ale są o wiele rzadziej spotykane.

Rak piersi główną przyczyną zgonów wśród kobiet w Polsce.

Historia choroby jest bardzo długa. Pierwsze wzmianki o chorobie pojawiły się już w XVII wieku p.n.e. Istotny przełom w leczeniu nastąpił w XVII w.

Samokontrola i wykrycie choroby

Każda kobieta musi sobie uświadomić, że regularne samobadanie jest koniecznością dla wykrycia choroby. Jeśli tylko wykryjemy jakikolwiek, nawet najmniejszy guzek czy zgrubienie, należy jak najszybciej udać się do lekarza. Bierne czekanie nic dobrego nie wywróży i na pewno nie pomoże – będziemy się tylko denerwować i zamartwiać, gdy tymczasem choroba może się rozwijać.

Pierwsze objawy choroby:

• guz w piersi lub niebolesne zgrubienie w piersi – jest to najczęstszy pierwszy sygnał, że dzieje się coś niepokojącego,
• powiększone węzły chłonne dole pachowym,
• nagła różnica w wielkości lub kształcie piersi,
• wciągnięcie skóry, wciągnięcie lub sterczenie brodawki,
• zaczerwienienie, zgrubienie skóry.

Poza samobadaniem, rak piersi może zostać wykryty poprzez wykonanie USG piersi oraz mammografii. Badanie USG ma istotną rolę przy wykrywaniu choroby u kobiet do 35 roku życia, u których w piersiach przeważa tkanka gruczołowa. Mammografia przeznaczona jest raczej dla starszych kobiet, po 50 roku życia powinny one zgłaszać się na takie badanie raz do roku. W ocenie zaawansowania zmian pomocne są badania laboratoryjne (m.in. OB, morfologia, markery nowotworowe).

Diagnoza

Kiedy kobieta dowiaduje się, iż problem raka piersi dotyczy również jej, ma to zawsze niebagatelny wpływ na jej życie, tak emocjonalne, społeczne jak i seksualne. Bardzo często niestety zdarza się, że kobieta załamuje się, popada w depresję,boi się i nie wierzy w skuteczne wyleczenie. Tymczasem przyjęcie aktywnej postawy, wykazanie chęci do leczenia, współpraca z lekarzem i optymistyczne nastawienie może zdziałać cuda i naprawdę pomóc zwalczyć tę niebezpieczną chorobę.

Co to właściwie jest

Rak piersi to bardzo ogólne pojęcie. Wspólną cechą dla tego określenia jest niekontrolowany wzrost komórek. Komórki dzielą się szybciej niż zwykle, chaotycznie i tworzą nieprawidłowe kształty. Pojawiający się guz może być złośliwy bądź nie. Rokowanie w przypadku guza niezłośliwego jest zazwyczaj pomyślne, natomiast guz złośliwy ma zdolności do rozprzestrzeniania się do innych części ciała. Jeśli nowotwór rozprzestrzenia się na sąsiednie mięśnie, tkankę tłuszczową lub skórę, to mówimy o wzroście miejscowym. Gdy zaś zmiany są oddalone od guza pierwotnego, mówi się o przerzutach lub guzach wtórnych.

Dla przyszłego rokowania ważne jest typ raka, stopień inwazyjności, zdolność do tworzenia przerzutów, stadium rozwoju choroby oraz stopień złośliwości.

Leczenie

W zależności od stopnia zaawansowania choroby wybiera się metodę pierwotnego leczenia – operacyjne, przedoperacyjne, paliatywne.

Zasadniczym sposobem leczenia raka jest jego wycięcie przez chirurga. W zależności od typu raka, może być konieczna amputacja piersi wraz z węzłami chłonnymi lub „tylko” napromieniowanie piersi i dołu pachowego po operacji.

Radioterapia

Często może okazać się niezbędne leczenie promieniami; może być ono przeprowadzane przed – i pooperacyjne. Jest wskazana kiedy istnieje ryzyko wznowy choroby – wielkość guza powyżej 5 cm, duże zajęcie węzłów chłonnych, zachowanie piersi po operacji.

Chemioterapia

Ma na celu zahamowanie rozmnażania komórek szybko rosnących. Bardzo często jest niezbędna. Leczenie to ma niestety, szereg negatywnych skutków ubocznych, niemniej jest niezbędne w wielu przypadkach trudniejszych. Jest stosowana kiedy po operacji istnieje duże ryzyko nawrotu, kiedy rak jest złośliwy, a pacjent jeszcze w stosunkowo młodym wieku. Jest to leczenie bardzo toksyczne, skutkiem ubocznym może być łysienie, spadek odporności, uszkodzenie nerek, serca, krwawienie z dziąseł i in.

Leczenie hormonalne

Ma zastosowanie w przypadku raka sutka z przerzutami, ale gdy rokowania są dobre. Hormonoterapia ma mniej działań niepożądanych niż chemioterapia, jest wskazana do pacjentek starszych, będących w złym stanie ogólnym.

Leczenie paliatywne

Jeżeli stopień zaawansowania choroby wynosi IV, stosuje się tę formę leczenia. Ma ono na celu poprawę jakości życia pacjenta oraz wydłużenie tego życia. Stosuje się chemioterapię o małej toksyczności, i inne formy leczenia, a także metastatektomię czyli chirurgiczne wycięcie przerzutów. Leczenie wspomagające ma poprawić samopoczucie pacjenta (m.in. leczenie przeciwbólowe, przeciwdepresyjne).

W leczeniu pacjenta powinno brać udział szereg lekarzy: psycholog, chirurg onkologiczny, onkolog kliniczny, rehabilitant, psycholog.

Rehabilitacja

Ważnym etapem leczenia jest rehabilitacja. Ma ona na celu przede wszystkim zminimalizowanie negatywnych zmian fizycznych w organizmie po operacji, nie tylko takich jak: zmiana wyglądu piersi lub jej amputacja, ale także obrzęk kończyny, obniżenie lub podniesienie barku, skrzywienie kręgosłupa. Ale co równie ważne, rehabilitacja ma na celu także zapanowanie nad niekorzystnymi zmianami w psychice kobiety. Często chora kobieta boi się śmierci, popada w depresję, zamyka się w sobie, ma obniżone poczucie własnej wartości. Właściwa psychoterapia ma na celu likwidację stresów i lęku kobiety.

Usuniętą pierś można zrekonstruować poprzez przeprowadzenie kosmetycznego zabiegu operacyjnego. Jest to zabieg z zakresu chirurgii plastycznej. Ma on na celu przywrócenie poprzedniego kształtu piersi (lub jak najbardziej zbliżonego). Nie trzeba mówić o znaczeniu psychicznym takiego zabiegu dla kobiety.

Najważniejszą formą rehabilitacji jest fizjoterapia, polegająca na masowaniu, ćwiczeniu i układaniu tej kończyny górnej po której stronie była operacja.

Kto jest zagrożony chorobą i przyczyny

Rocznie na złośliwego raka piersi dotyka w Polsce około 10 tys. kobiet.
• wiek pacjentki – ryzyko zachorowania na rak piersi wzrasta po 30 roku życia, najczęściej na raka piersi zapadają kobiety po 50 roku życia;
• czynniki genetyczne – chorobą zagrożone są przede wszystkim kobiety, u których w bliskiej rodzinie wystąpiła już ta choroba;
• otyłość;
• endogeniczne i egzogeniczne czynniki hormonalne:
- endogeniczne – wczesny wiek wystąpienia pierwszej miesiączki, późny wiek wejścia w okres menopauzy, późny wiek urodzenia pierwszego dziecka lub brak dzieci; przed rakiem piersi chroni m.in. karmienie piersią.
- egzogenne – wieloletnie zażywanie tabletek antykoncepcyjnych, u kobiet, które nie rodziły ryzyko zachorowania jest trzykrotnie większe niż u mających dzieci;
• nieprawidłowe odżywianie;
• cukrzyca;
• nadmierne spożywanie alkoholu;
• czynniki geograficzne – ryzyko raka piersi jest wysokie w Ameryce i północnej Europie, stosunkowo małe w Azji i Afryce; ma to zapewne związek ze stylem życia oraz działaniem różnych czynników środowiskowych;
• łagodne choroby sutka, rak drugiej piersi, trzonu macicy, nadmierna ekspozycja na promieniowanie jonizujące.
Istnieje ponadto szereg czynników, na temat których panują sprzeczne opinie co do ich ewentualnego wpływu na zwiększenie ryzyka wystąpienia raka piersi. Należy do nich: zastępcza terapia estrogenowa czy palenie tytoniu.

Stopnie zaawansowania raka

Jeśli wykryty nowotwór jest złośliwy, należy zbadać stopień złośliwości, jest kilka sposobów zbadania stopnia złośliwości, najczęściej jest ich 3 lub 4. oto jedna z najczęściej stosowanych skal:
• 1 – rak inwazyjny do 2 cm średnicy lub mniejszy, węzły chłonne niezajęte,
• IIA – rak inwazyjny do 2 cm lub mniejszy z przerzutami do węzła/węzłów chłonnych lub rak większy niż 2 cm, ale mniejszy niż 5 cm i niezajęte węzły chłonne,
• IIB – rak inwazyjny większy niż 2 cm, ale mniejszy niż 5 cm i węzeł/węzły chłonne zajęte, albo rak inwazyjny większy niż 5 cm, ale węzły chłonne niezajęte,
• III A – rak inwazyjny o różnej wielkości, nieruchome węzły chłonne,
• III B- rak zapalny, rak naciekający ścianę klatki piersiowej lub skórę, raki z satelitarnymi ogniskami w skórze lub każdy rak z przerzutami do wewnętrznych węzłów chłonnych po tej samej stronie,
• rak IV- obecne odległe przerzuty.

Rak piersi nie oznacza śmierci

Leczenie raka piersi kończy się coraz częściej, wraz z postępem w medycynie, sukcesem. Mimo odnotowywania coraz większej liczby zachorowań, liczba zgonów z powodu choroby maleje.

Podziel się ze znajomymi