Współczesna laparoskopia

166Wc622oIy1rl4hy2t8M8d0dZPb4W.jpg


Administrator

Dodano: 08:21 12 lipca 2011
Aktualizowano: 08:38 12 lipca 2011
Źródło: Autor: Sylwia Śliż

Mimo iż pomysłodawcą laparoskopii był Philip Bozzini, który w 1806 roku opracował i zbudował pierwszy endoskop, to jednak za ojca laparoskopii uznawany jest francuski chirurg – Antonie Jean Desormeaux. Kolejne zaś lata to czas przełomowych odkryć i stopniowego doskonalenia narzędzi, i tak współczesna laparoskopia stanowi połączenie nowoczesnej techniki z prawie dwoma wiekami doświadczeń i prób klinicznych.

W 1985 roku amerykańska firma Circon wypuściła na rynek kamerę telewizyjną sprzężoną z laparoskopem, rok ten uznaje się za początek rozwoju wideochirurgii, kamera ta bowiem umożliwiła transmisję obrazu na ekran monitora telewizyjnego, a tym samym przyczyniła się do gwałtownego rozwoju tej techniki chirurgicznej.

Laparoskopia, czyli wziernikowanie jamy otrzewnej za pomocą specjalistycznego sprzętu, wykorzystywana jest w diagnostyce i leczeniu chorób jamy brzusznej. Dzięki wykorzystaniu laparoskopu z dołączoną kamerą, umieszczoną w jamie ciała powstały obraz wyświetla się na monitorze i nie ma konieczności otwierania powłok. Zabiegi laparoskopowe mogą służyć dwóm celom, po pierwsze ustaleniu rozpoznania chorób jamy brzusznej, pobraniu wycinków nowotworów do badań histopatologicznych, oszacowaniu możliwości operacyjnych (laparoskopia diagnostyczna – zwiadowcza), lub w celu leczenia stanów chorobowych (laparoskopia zabiegowa).

W laparoskopii wykorzystuje się następujące narzędzia:
- Laparoskop – urządzenie połączone z źródłem świata i okularem optycznym, które po wprowadzeniu do jamy brzusznej, poprzez światłowód wysyła obraz do komputera i na monitor umożliwiając oglądanie jej wnętrza. W laparoskopie znajduje się także przewód służący do wprowadzenia narzędzi.
- Trokary – rury, prze które wprowadza się laparoskop i narzędzia. Zwierają kolec, którym przebija się powłoki brzuszne oraz zastawkę niedopuszczającą do ucieczki gazu.
- Igła Veressa – narzędzie wprowadzane jako pierwsze do jamy brzusznej w celu wytworzenia w niej odmy otrzewnowej.
- Insulfator – urządzenie za pomocą którego pompuje się z butli do jamy brzusznej dwutlenek węgla, ma to na celu wytworzenie w niej odmy otrzewnowej.
- Akwapuntor – służy do płukania jamy brzusznej i odsysania z niej płynów i krwi.
- Instrumenty operacyjne – urządzenia, które umożliwiają chwytanie, cięcie, preparowanie, szycie i elektrokoagulację tkanek znajdujących się w jamie brzusznej.

Zabieg laparoskopowy przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Po wykonaniu znieczulenia wytwarza się za pomocą igły Veressa, przez którą pompuje się dwutlenek węgla – odmę otrzewnową. Następnie po wykonaniu odmy i usunięciu igły w jej miejsce wprowadza się trokar, mocując w nim pierwszy laparoskop. Kolejne umieszcza się na podstawie obrazu uzyskanego na monitorze.

Laparoskopowo można wykonać wszystkie zabiegi, jakie wykonuje się metodami klasycznymi, jednakże nie zawsze jest to najlepsza do tego metoda. Najczęściej wskazaniem do wykonania zabiegu laparoskopii jest cholecystektomia (wycięcie pęcherzyka żółciowego), appendektomia (wycięcie wyrostka robaczkowego), operacja refleksu żołądkowo–przełykowego, operacja przepuklin roztworu przełykowego przepony, operacja przepuklin pachwinowych, usunięcie śledziony czy też usunięcie nadnerczy.

Brak zgody pacjenta, jak również niewyrównana niewydolność krążeniowo–oddechowa, rozlane zapalenie otrzewnej, bębnica, skaza krwotoczna, wstrząs w fazie koagulopatii i stan po rozległych operacjach żołądkowo–jelitowych z powodu choroby nowotworowej stanowią bezwzględne przeciwwskazania do laparoskopii.

Po zabiegu laparoskopii pozostaje mała rana operacyjna, co jest niewątpliwą zaletą tej metody. Ponadto z laparoskopią związane jest mniejsze ryzyko zakażeń i innych powikłań, a także szybszy powrót czynności jelit, mniejszy ból i dobry efekt kosmetyczny.

Podziel się ze znajomymi